Dag 11 Badajoz - Merida 85km

Maandag 3 juni 2019

Gisteravond zien we, als we een drankje in het restaurant naast het hotel drinken, op de televisie een vrijwel avondvullend programma stierenvechten. Om dat te begrijpen moet je in Spanje opgegroeid zijn. Vanochtend vertrekken we iets later dan gewenst. Het ontbijt is vanaf 7.30h. Voor het hotel staat een bord welke richting we op moeten. Genova. Dat lijkt simpel maar… we rijden te ver door. Als we de gps aanzetten blijkt dat we terug moeten. Uiteindelijk komen we in Genova aan. Weer zoeken. De gps weet het niet. Dan maar vragen. We worden van het kastje naar de muur gestuurd. Chris uit zijn hum. Dan nemen we de beslissing om gewoon de grotere weg te volgen. Na een kilometer of tien pikt de gps de route weer op en komen we, via een stuk onverhard, langs het kanaal te fietsen. Mooi asfalt, windje in de rug. Dat is kilometers maken. Even wat water drinken. Hé, daar zit een pad midden op de weg. Dat is niet slim. Yvonne zet hem op de foto en daarna probeert ze de pad een zetje te geven. Hij moet toch van de weg af. Helaas, hij beweegt niet. Dat kan ook lastig als je van rubber bent. Een tijdje later staan we te kijken om in Montijo wat te gaan drinken en komt ons een, voor ons dan, jong stel tegemoet fietsen. We praten wat en besluiten in Montijo met z’n vieren wat te drinken. Zij doen dezelfde route maar dan vanuit Frankrijk naar Lissabon. De vrouw die erbij is denkt dat Chris Spaans spreekt. Chris tapt uit zijn eigen repertoire. Zumo de naranja natural, la cuenta por fabor, botella. Hier blijft het wel bij. Het schijnt aardig te klinken. Hierna gaat ieder weer zijns weegs. Wij naar een Carrefour om water, brood en beleg in te slaan. Weer verder langs het kanaal. Het schiet lekker op. Tot…… we door een auto worden gepasseerd die stopt en ons duidelijk probeert te maken dat de weg verderop afgesloten is. Tenminste we denken dat hij dat bedoeld. Wat voor taal de man spreekt wordt is ons niet duidelijk. Wellicht een Spaans dialect. Niet te volgen. We gaan een stukje terug. Dan rijdt hij ons weer achterop en daarna nog een keer. Dit wordt vervelend. Laten we er van uit gaan dat hij het met de beste bedoelingen doet. We fietsen door. Een bord met doodlopende weg. Uit de doodlopende weg komt een motorrijder aan. Yvonne steekt haar hand op en vraagt of we door kunnen rijden naar Merida. Deze jongeman spreekt voldoende Engels. Bord negeren en gewoon doorrijden. Dat doen we. In Merida vinden we m.b.v. de borden en de gps de camping. Meteen aanspraak. De bekende vragen. Vanavond gaan we wat eten in het restaurant bij de camping. Benieuwd wat het wordt.

Gr. Yvonne en Chris